İki haftayı aşkın bir aranın ardından edebiyatımıza nice nadide parça kazandırmış olan Özdemir Asaf ile yazmaya geri döndüm. Şahsen kendisine çocukluğumdan beri aşinayım fakat hiç okumadım. Sadece ismini sağda solda duyardım ve bana her zaman şunu hissettirirdi: Büyük ustalarla arasında görünmez bir mesafe var. Özdemir Asaf da iyiydi ama o ustalar kadar değildi. Neden böyle hissediyordum? Açıkçası bilmiyorum. Şiir denince aklıma başka isimler geliyordu. Attila İlhan, Orhan Veli, Ahmet Haşim ve Ömer Hayyam bunlardan sadece birkaçı. Halbuki dışarıda kıymetli bir sürü şairimiz var fakat edebiyat dersleri onları hatırlamamıza hiç de yardımcı olmuyor. Roman ve öyküleri hatırlayabilirken şiirleri nedense hep unutuyoruz, bir kenara itiyoruz. Bu yüzden ben de yavaş yavaş şiir okumaya başladım. Özdemir Asaf’ın kitabını aldım ve ileride okuyacağım. Özdemir Asaf’tan beğendiğim bazı şiirleri de sizinle paylaşacağım.
Kısaca Özdemir Asaf
11 Haziran 1923 tarihinde Ankara’da dünyaya gözlerini açmıştır. Asıl adı Halit Özdemir Arun’dur. Şairliğin yanı sıra çevirmenlik, yazarlık ve işletmecilik de yapmıştır. Aynı şekilde deneme, öykü, şiir ve çeviri türlerinde de eserler vermiştir. Şiirleriyle öne çıkan Asaf 1981’de İstanbul’da hayata gözlerini yummuştur.
Serbest şiiri tercih eden Asaf, eserlerinde yaşam sevgisi, insani zaaflar, aşk, ilişkiler gibi pek çok temayı işlemiştir. Şiirlerinde duru ve yoğun bir dil kullanmıştır. Az sözle çok şey anlatmıştır. 400’den fazla şiir kaleme alan Asaf’ın en ünlü şiiri Lavinia’dır. Bazı şiirleri de bestelenmiştir.
Şimdi sizi Özdemir Asaf’tan şiirlerle baş başa bırakacağım.
Yalnızlık paylaşılmaz… Paylaşılsa yalnızlık olmaz…
Özdemir Asaf
Şiirler
MESAJ
Ölebilirim bu genç yaşımda,
En güzel şiirlerimi söylemeden götürebilirim.
Şimdi kavakyelleri esiyorken başımda,
Sevgilim,
Seni bir akşam-üstü düşündürebilirim.
EGO
Son kadeh içilmiş,
Son söz edilmişti.
bir düşünce sardı hepsini..
Bir hatıra,
Bir hırs,
Bir kıskançlık,
Bir yanıltı,
Bir kardeşlik,
Bir yanlışlık,
Bir kin,
Bir ümid,
Bir şey..
İnsana ait.
ALFA
Senin saçların niçin kumral
Niçin siyah, niçin beyaz..
Ellerin niçin konuşur
Niçin konuşmaz.
Niçin güler gözlerin,
Baktıkça..
Niçin gülmez,
Yakınlaştıkça, uzaklaştıkça.
Niçin bir şey beklemeyorsun,
Yarınlardan..
Niçin ağlayorsun, neden ağlamayorsun,
Yaşanmışlardan.
Bilme, niçin biliyorsun..
Seni saran aşkların farkındasın, şiirlerle.
Unutmak isteyorsun, unutamayorsun,
Aynı kelimelerle.
Senin saçların niçin öyle..
Siyah, beyaz, kısa, uzun..
Öldürmekten da ağır bir-şey..
Niçin anlayorsun.
AŞK
Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,
Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.
Bir ısıtır,bir üşütür,bir ağlatır,bir güldürür;
Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.